In April 2004 I spent a couple of weeks in Singapore just waiting for my flight back to Europe. I had wanted to leave earlier after my study abroad, but my airline, Biman Bangladesh, had no available seats to Brussels. The helpful lady at the counter would told me: "it won't be a problem to get you to Dhaka, but I cannot guarantee you a connecting flight from there to Brussels". I preferred being stuck in Singapore to spending weeks in the Bangladeshi capital.

My idea at the time was to learn Mandarin for these weeks. Unfortunately, this never got off the ground at that time. I did call several language centres, but they did not have courses available with a start date that worked for me, or they could offer that, but only because they would give me one-on-one lessons at a price that was way beyond my reach.

It was at that time that I realized how difficult it is to find a place to learn Chinese in Singapore. In fact, there are many of such schools all around the city, offering mainly English, Chinese (Mandarin) and Japanese courses. But a lot of other Asian and European languages are also offered by various institutes.

This weekend, I spent some time investigating the locations of language schools in Singapore and plotted them on a Google map. (click on the link to go there). It actually turns out pretty neat: you can first zoom to the place where you live or work and see what is on offer close by. After all, learning any language is a long term effort, so the language school you choose should better be conveniently located.

Voor het project "United African Roots" is Jeltje met een groep Amsterdamse jongeren van Surinaamse en Antilliaanse afkomst naar Ghana getrokken. Ze heeft daar rondgereisd in de voetsporen van de slaven die vanuit Ghana naar Zuid Amerika werden "geexporteerd". Tijdens de reis kwamen de jongeren in aanraking met veel Ghanezen, Ghanese cultuur en de Ghanese omstandigheden

Er is veel gefilmd tijdens de reis en die film is verwerkt tot een documentaire. Uit de videobeelden is ook een promofilmpje gemaakt voor OCEP, wat gepost is op een Nederlandse site voor ontwikkelingsprojecten. Zie hier!

欢迎

欢迎来到小荷和怡然的婚礼网站。
在这里，您可以找到所有与我们婚礼相关的信息和照片。
我们会不断更新这里的内容，所以要记得常来看看哦。

关于我们

小荷眼中的怡然
怡然总是充满活力的。 她的朋友们都知道她是个“喜欢绿色的小女孩“。 在她16岁那年，她离开家乡北京，到新加坡开始了独立的留学生话。外向和喜欢与人交谈的天性，使她成为了第一个从新加坡国立大学交换到荷兰爱恩赫芬理工大学的本科生。也正是因为同样的原因，在接受了四年专业训练后，怡然没有做一个系统工程师, 转而选择了销售这一行。

怡然眼中的小荷
小荷的中学朋友都会认为他是一个很安静的人。但在他18岁那年，他决定一个人去非洲的加纳做６个月的志愿者。在那之后，他变成了一个敢于和加纳人在路边市场上为价值１欧元分的货物来讨价还价的人。2004年他选择交流的时候，主要是因为新加坡的靠近赤道而选择了它。自从2006年选择来新加坡工作后，小荷学会了吃印度菜的Laksa, 讲了更多的中文，也在尝试着讲新加坡式语法的英文。
相识
当小荷来新加坡交流的时候，我们碰巧都报名参加一个在清真寺庆祝穆斯林新年的活动。当天，小荷在最后一分钟几乎决定不去了，而我也差点误了学校订的车子。不过后来，我们还是都顺利到达。因为很多人都害怕看杀羊的过程，所以都站得远远的。而我因为好奇，就跑到近处去看，就和也站在那里的小荷聊起了天。 屠杀羊的过程 我们的第一张合照（在清真寺内）

求婚
小荷在我们认识的第三周年纪念日那天，把我又带到了同一个清真寺。 然后就在当年看杀羊的地方，他突然跪下来，向我求婚。 我当时就想笑，还不太相信地问： “ 这是当真的吗？”　 不过看他很认真地点点头，我就同意了。 小荷后来才告诉我，他本来用中文练习了半天，结果太紧张了，最后还是用英文说的。

　 婚礼详情

时间：
2008年2月1日 晚6点

地点：
Mandai Orchid Garden (在新加坡动物园附近)

具体信息：
婚礼仪式将从6点到11点, 包括宣誓仪式及晚宴。详情会在稍后公布。 按照荷兰的婚礼习俗, 庆祝活动会一直持续到清晨，所以11点后，我们会再到城里的酒吧继续庆祝，有兴趣的朋友可以来再喝一杯。

如何到婚礼地点：
我们将会安排专车从城里接送客人们到婚礼地点。具体的接站地点和时间将会在稍后公布。

给我们远道而来的亲朋好友们
非常感激你们不远万里，专门飞来参加我们的婚礼。我们希望下面有关酒店和旅游的信息，能帮助你们更好地计划这一行程。 我们也打算不在婚礼后马上去度蜜月，这样我们能有更多的时间与你们聊聊天。 如果你们希望在新加坡稍作逗留，可以提前通知我们，以便做出适当的安排。

酒店
经过我们的调查，Robertson Quay Hotel是我们推荐的首选。它位于新加坡河畔，靠近市中心和其他景点。虽然那里的房间不是很大，但干净舒适，备有浴室，空调和电视，而且服务十分热情。价格每晚在100新币/单人间，110新币/双人间。 更多信息可在www.robertsonquayhotel.com.sg找到。订房时，请说明是“Goorts 婚礼”。 在Robertson Quay Hotel的对面是高档一些的Novotel Clark Quay, 它的名气比较大，价格也高一些。 每晚在200新币/每间左右。http://www.novotel.com/novotel/fichehotel/gb/nov/5993/fiche_hotel.shtml

旅游项目

新加坡有不少好玩的地方，从文化古迹到种族宗教http://www.novotel.com/novotel/fichehotel/gb/nov/5993/fiche_hotel.shtml， 从美食到购物。它给您的选择可以说是应有尽有。具体信息请查阅官方 网站。 如果您想找一种轻松的方式观光整个城市， 可以选择 鸭子船或双层车或这个网站。 如果您也有兴趣到周边的东南亚国家走一走，那新加坡作为一个航空港，提供了许多廉价航空和旅游配套。

虎航
http://www.tigerairways.com/CN/home/index.php

AirAsia
http://www.airasia.com/site/ch/sc/home.jsp

JetStar
http://www.jetstar.com/tc/index.html

Door in een land te werken, kun je de cultuur van het land diep leren kennen. Het is het idee achter OCEP, maar gaat ook voor mij in Singapore op. Hoewel ik al een half jaar uitwisselingsstudent ben geweest, merk ik dat ik nog steeds veel leer over dit stadsstaatje, waarvan de mensen (net als Nederlanders) maar al te graag zeggen dat ze eigenlijk geen specifieke cultuur hebben. Ik heb een paar dingen op een rijtje gezet.

[ more.. ]

我在中学毕业以后到加纳志愿教书。那时候，我只十八岁了。加纳是一个在非洲的国家。那时候我自己真的学了很多生活的事情。

晚上的时候，我常常在校长家和校长和一些朋友吃晚饭。校长家在真热闹的地方。我每次都很喜欢和他吃晚饭谈谈。我和他们欣赏对于荷兰和加纳不同的情况说话。因为在我国家的情况真很不同，我们每次多有很多题目说话。

有一天，吃晚饭的时候，我感到了气氛有一点不一样。校长家外面有人大声说出 - 可是他们没讲英文，所以我没听懂了他们的话。吃了晚饭以后，校长就建议去警察局查看。 到了警察局，我们就看到了很多人。好像小镇的人口都在那里。有一位小姐很热情地说话。可是他说的话不是英文，所以我没听懂了。

后来，校长和朋友给我说明。讲话的小姐是镇只旅馆的拥有者。 以前，警察在他的旅馆组了一所房间。他们请要卖人骨头的罪犯。罪犯来了带着骨头以后，警察就接他们到警察局。

我朋友告诉我这些魔术的事情是加纳人很不喜欢的。可是我朋友真地相信有这些事情。他说有蛇呕吐钱。做这样的符咒需要人的骨头。

真可以说。。。。。加纳和荷兰的情况不一样！

Het is weer lang, veel te lang, geleden dat ik iets van betekenis op deze website gezet heb – en nog langer geleden dat een bericht ook voor Nederlanders te lezen was. In de tussentijd is er natuurlijk wel wat gebeurd:

Kerst en Nieuwjaar: in Nederland
24 december – 1 januari ben ik in Nederland geweest. Wel vreemd om als een bezoeker in je eigen land te zijn. Veel dingen zijn veranderd, maar uiteindelijk is het toch een feest van herkenning. De kou pakte trouwens hard aan. Ik heb veel vrienden weer gezien (helaas niet allemaal) en hoe hun leven er na de studie uitziet. 2006 is voor bijna iedereen een jaar van grote veranderingen geweest: samenwonen, verhuizen, een eerste baan, precies de dingen die ikzelf heb gedaan eigenlijk.

Januari: nieuw appartement zoeken
Net voor ik naar Nederland ging kregen we het onaangename bericht dat we uit ons appartement moesten. De eigenaar mocht het eigenlijk helemaal niet verhuren. Sterker nog: hij is verplicht er zelf in te wonen. Nu gebeurt dit soort onderhandse huren heel veel in Singapore, maar als de HDB er lucht van krijgt, loop je als eigenaar de kans dat je appartement onteigend wordt. En daar werd onze huurbaas nogal zenuwachtig van. Zenuwachtig genoeg overigens om de verhuizing van onze spulletjes gratis te regelen.

Januari was dus nogal chaotisch en ‘unsettling’ gezien we wisten dat we aan het eind van de maand nieuwe accommodatie geregeld moesten hebben. Na het werk nog snel appartementen bekijken – aan de positieve kant leer je zo Singapore goed kennen, maar het is toch ook nogal vermoeiend. Half januari hadden we een appartement geregeld, meer uit het centrum dan eerst, ongeveer een half uur met de metro naar mijn werk – en daar zijn we eind januari ingetrokken. Het is nu allemaal geregeld met adreswijzigingen.

De omgeving is heel typisch Singaporees, met een “wet market” waar groenten en vlees verkocht worden een heel veel kleine winkeltjes. Alles bij de hand dus, een stad in zichzelf. Het appartement is net zo ruim als ons vorige: 2 slaapkamers, 2 badkamers, een keuken en woonkamer.

Chinese les gaat door
Ondertussen blijf ik stug de Chinese les volhouden, inmiddels met een andere leraar. 2.5 uur op maandag- en donderdagavond. Langzaam wordt het mogelijk om kranten te ontcijferen, en ik heb ook voldoende vertrouwen om b.v. eten in het Chinees te bestellen. Hoewel ik de woorden al wel langer wist, komen ze nu blijkbaar op een manier uit m’n mond waarop ze ook verstaan worden. Als ik met m’n Singaporese collega’s de lunch eet, praten ze ongehinderd Chinees omdat ze weten dat ik de essentie van hun gesprekken toch wel versta. Allemaal heel leuk dus – maar het zal nog wel een tijdje duren voordat het op een niveau is waarop ik het zelf kan onderhouden.

Chinees Nieuwjaar
Op dit moment maakt Singapore zich op voor Nieuwjaarsavond. Ik besef me nu dat Chinees Nieuwjaar hier is wat in Nederland Kerstmis/Nieuwjaar is: het belangrijkste feest, waarop families bij elkaar komen en waarop alle winkels enz. gesloten zijn.

We hebben gisteren uitgebreid inkopen gedaan – Yiran’s vriendinnen komen eten. En voor een paar dagen kunnen we voor eten ook niet vertrouwen op de foodcourts bij ons beneden – die zijn ook allemaal Nieuwjaar aan het vieren. Het was trouwens druk in de supermarkt! Iedereen was natuurlijk z’n Nieuwjaarsinkopen aan het doen. Ik word er altijd enigszins agressief van, al die mensen die met hun karretje door de veel te smalle gangen proberen te komen. En daarna wachten op een taxi… Maar goed, we hebben het overleefd.

Yiran’s heeft (gelukkig geen familie in Singapore, dus we komen er verder vanaf zonder al te veel verplichtingen. En het is natuurlijk heerlijk om een paar dagen vrij te hebben, en bijvoorbeeld je blog te updaten...

我的家乡(jiā xiāng = home town)在荷兰的一个小村庄(cūn zhuāng = village)。那个村庄离比利时(bǐ lì shí = Belgium)只有五公里。附近的村庄便是边界 (biān jiè)了.因为比利时和荷兰都是欧洲联盟(lián méng = union) 的国家，现在在荷兰，比利时的边界 (biān jiè = border)已经没有海关 (hǎi guān = customs)检查站。 过边界的时候，什么都可以带。

可是很久以前，边界的情形不一样。那个时候，荷兰和比利时真的是不同的国家。东西的价格(jià gé = price) 都不一样。比方说，因为荷兰有很多牛，所以荷兰的黄油 (huáng yóu = butter) 比比利时的便宜。还有很多别的东西在荷兰的价格跟比利时的差别(chā bié = difference) 很大。而且不可以随便带着东西过边界。

那时候，有一个农夫(nóng fū = farmer) 推着手推车 (shǒu tuīchē = wheelbarrow) 到了海关检查站 (customs checkpoint)。 手推车里有东西，可是农夫用一张被子(bèi zi = cover) 覆盖 (fù gài = cover) 手推车里的东西。海关官员觉得有一点怀疑 (huái yí = suspicious)，就问农夫：“手推车里有什么东西？”农夫回答：“沙。”(shā=sand)。海关官员不相信便请农夫打开被子给他看看。海关官员看见手推车里面真的只是沙，虽然觉得有一点奇怪，可是带着沙过边界是不受限制 (xiàn zhì = restriction)的， 所以他让农夫过边界到比利时去。

几天以后，有一个晚上，农夫再推着手推车要过边界。海关官员这次比以前更怀疑他了，不但请农夫举起被子，还检查沙里面跟手推车下面，检查得很仔细。可是什么非法 (fēi fǎ = illegal) 的东西也没找到，因此又让农夫过边界到比利时去。

第二天晚上，农夫又要过边界。海关官员想可能他用的手推车只是掩饰(yǎn shì=conceal)， 所以他检查农夫的衣服、鞋子、头发等，检查得都很仔细。可是什么非法的东西海关官员都找不到。他没法子，就让农过边界到比利时去。　

很多年以后，每逢 (měi féng= every now and then)海关官员看见农夫过边界，他都觉得没有办法检查那个人。有时候海关官员还是检查农夫的手推车里面，可是什么非法的东西也找不到。

1995 年，荷兰和比利时的边界已经开放了很久了。在边界没有海关检查点。 海关官员和农夫已经退休(tuì xiū= retire) 了。有一天，海关官员在酒吧看见农夫，便请他一块儿喝几杯酒。喝了两杯啤酒以后，海关官员问农夫：“到底你从荷兰到比利时走私 (zǒu sī = smuggle) 的是什么？”农夫回答：“很简单，我走私的就是……”

Yiran and I rent an HDB flat. HDB stands for “Housing Development Board”, it is a government body that takes care of housing. Every Singaporean family has the right to buy a flat at subsidised rates, and the provision on these flats is in the hands of the Housing Development Board.

HDB flats are built efficiently and at low cost. Entire walls are pre-manufactured and puzzled together on the building site. New flats are as high as 40 stories. HDB flats are supposed to give everyone a decent roof above their head. Because of the subsidised rates, a large majority (I believe it was 90%) of Singaporeans owns their own flat. If you’d like some idea of how an HDB flat looks like, check the photos I posted here.

Foreigners cannot buy an HDB flat and they resort to private property: mostly condominiums; estates of several flats behind walls and with guards (no idea why that would be necessary in such a safe country). They usually come with gyms, swimming pools, tennis tracks etc. As they are not subsidised, private property can cost several times as much to buy as an HDB apartment. No wonder that 80% of Singaporeans live in an HDB flat. Living in a condominium or other private property is a status symbol. And it is definitely something for expats, who usually haven’t even seen an HDB from the inside.

Yiran and I rent an HDB flat from a Singaporean who owns it but prefers to live in a condo himself – which is a good deal. Gives us a lot of space for our bucks, and behind our house is a condominium with a nice swimming pool anyway, so if we want to swim, we just “pay a visit” to that place.

Me living in an HDB flat leads to puzzled faces sometimes. White people, after all, are supposed to be the expats on a fat package, and they should have the money to rent a condo. I enjoy the confusion in people’s eyes when I open our post box – which implies, after all, that I live in the flat and am not just a visitor.

One time, I entered the lift in our flat building – going up to our apartment. A Singaporean lady was already there. The conversation went as follows:

Lady: “which floor?”
Me: “10th floor, please”
…she pushes the button…silence…
Lady: “you live here?”
Me: “yes”
…puzzled face…silence…
Lady: “You rent whole apartment, is it?”
Me: “Yes I do”
…she leaves lift at 8th floor

The “whole apartment thing” derives from the fact that it is quite common for e.g. foreign students to rent a room in an HDB flat. This can be living with the owner or sharing the rent with a few people. Quite like Dutch student houses, actually. Since I am white, of course I should have money, so she probably thinks now that I rent a whole flat for myself.

90% 的学生对环境清洁(qing jie = protection) 有认识， 但只有60% 愿意行动。别的学生认为保护(baohu = protect)环境是政府(zhengfu = government) 的责任(zi ren = responsibility)。 国家环境局(NEA) 首次(first time) 的针对(zhendui = survey) 的结果(result).

国家环境局的针对问1860 上小学，中学，初级学院和高中的学生他们对环境清洁的态度(taidu = attitude).

我也想学生的想法是这样。新加坡的干净是因为有很多收拾干净的工人。有一点节日，我公寓(gongyu) 的环境一定很不干净。

It's been a month already that we spent 3 days in Tioman. Was it the beach, the beers at the waterfront, or the wonderfully coloured fish? Probably what we most thoroughly enjoyed was the change of scenery - spending some time in the middle of nowhere!

The photo's will tell the story, see the photo album.

Toen ik in juli, vlak voor de verkiezingen hier, op onze energierekening een overheidssubsidie zag van 50 dollar, dacht ik nog "Wat een smerige omkooptruc, dat zou in Nederland nooit onopgemerkt voorbijgaan".

Groot was dus mijn verbazing toen ik las dat ook alle Nederlanders deze maand 52 euro terugkrijgen op hun energierekening - net voor de verkiezingen. Anders dan in Singapore had de oppositie daar trouwens wel commentaar op.

Het is inmiddels al weer een maand geleden dat Martijn en Wilko hier drie weken op bezoek zijn geweest. Het was natuurlijk geweldig om m’n broertjes te kunnen zien en wat voor land/stad ik woon, hoe ons appartement eruit ziet. Ze zijn zelfs even langs geweest op m’n werk.

Nadat de twee geland waren met dezelfde KLM vlucht die eerder al Sebas en Dennis hier had gebracht, heeft Yiran ze opgehaald en naar ons huis gebracht. Ik kon natuurlijk niet wachten ze te zien! Toen ze gedoucht hadden en we thee gedronken hadden, moesten we natuurlijk eten. Dus zijn we naar een foodcourt gegaan in het nabije centrum Clementi. Ik merkte dat ze wel enigszins onder de indruk waren van de drukte van het verkeer, overal mensen (het was natuurlijk midden in de spits) en de luid schallende TV in de bus.

Singapore is niet gemaakt voor grote mensen zoals mijn twee “broertjes” – ze konden bijvoorbeeld in de bus niet rechtop staan, en ook om de metrotrein binnen te gaan moesten ze diep bukken. Wilko heeft daar nog eens lelijk zijn hoofd gestoten. Wel handig was dat ze in winkelstraten en disco’s altijd torenhoog boven de massa uitstaken, en we ze dus met geen mogelijkheid kwijt konden raken.

De tweede week had ik vrij en zijn we Maleisië ingegaan: de Cameron Highlands. Dit is een hooggebergte gebied in Maleisië. Ook voor mij en Yiran was het een goede afwisseling – het is er door de hoogte veel koeler (rond 20 graden) dan in de rest van deze regio en het was weer sinds december dat ik überhaupt een trui gedragen had. We hebben er onder andere een lange wandeling door de bergen gemaakt met behulp van een grove routeschets waar we een foto van hadden gemaakt. Martijn liep als de navigator voorop geconcentreerd naar het schermpje van Wilko’s camera te turen. Verder hebben we nog een tour gedaan naar de verschillende boerderijen in de regio, waarvan vooral de theeplantage indrukwekkend was. Hele bergen vol met theestruiken, een indrukwekkend gezicht!

Na een dag of vijf zijn Yiran en ik weer teruggegaan naar Singapore, terwijl Martijn en Wilko Penang en Kuala Lumpur nog aandeden. Het was ook wel een goed gevoel om terug Singapore in te rijden. Soms werkt de efficiency en hygiëne van dit eiland me wel op de zenuwen, maar uiteindelijk is het een goede plek om naar terug te keren.

Het was wat minder dat augustus juist de drukste maand van het jaar is in mijn bedrijf. Toen de broertjes dus terugkwamen hier op het eiland, was ik alweer druk aan de slag. Yiran had wat dat betreft wat meer tijd, en het was goed om te zien hoe ze zich met simpel Nederlands al heel aardig duidelijk kon maken aan Wilko. Hoewel Wilko geen Engels spreekt en Yiran’s Nederlands beperkt is, zijn ze beide goed in communiceren – met een paar woordjes en gebaren duidelijk maken wat ze bedoelen.

Na nog een weekend bij ons doorgebracht te hebben, was het voor Martijn en Wilko weer tijd om naar Nederland te gaan.

Ik heb wat foto’s van hun bezoek toegevoegd aan het fotoalbum.

Soon, the World Bank Group summit will start here in Singapore. It’s being held in Suntec City, a shopping mall / conference complex not very far from where I work. In Netherlands, I would say biking distance, but I wouldn’t really imagine biking there through the busy, biker unfriendly traffic.

So where the world will experience sweeping statements of eradicating poverty, my colleagues will most likely be more swept by the road blocks and bus line diversions. The safety measures are unprecedented. Not that it will affect me, as I take the Metro to work and back home.

我亲爱得同学，我今天要讲的故事是我两个弟弟到新加坡
来的时候

二零零六年，八月三号， 我两个弟弟到了新加坡的樟宜飞机场。他们要来看我两个
多星期。他们也要到马来西亚去旅行。

他们从阿姆斯特丹坐飞机 来了，坐了飞机十二个多钟头。他们两个人都觉得新加坡
真的很远。
他们到了飞机场的时候，我得工作，不能送他们。所以，
我女朋友到飞机场去送他们到我们家。我一下班，就回家
看他们。我们四个人都很高兴。

我们到Clementi去吃饭。因为我的弟弟都比我高一头，他们�
��公共汽车里面不能站。新加坡不是高人的国家。他们也�
��得巴士上的电视很吵。 在饭馆，他们不知道怎么点菜，所以我给他们点了一些菜
。

他们来了以后，他们在新加坡玩儿了， 看了新加坡最有意思的地方。一个星期以后，我们做巴士
到金马仑高原去了-看了乡下。那儿的天气凉快，我们都�
�喜欢。我们山上走走，吃了很多草莓，也吃了那儿的菜�
�

四天以后，我跟怡然应当回家工作。他们再在马来西亚玩
了， 到吉隆坡和槟城。回了新加坡，他们很高兴，因为人人都
会说英文。他们也觉得新加坡的交通，地铁，巴士比马来
西亚的方便。

周末以后，他们回了荷兰。

我亲爱的同学，这是我想告诉你们的故事。谢谢。

Jullie hebben er nog niet veel over gelezen, maar ik krijg hier aardig veel bezoek. Van 11-23 mei was Sebas hier – een vriend die ik uit Maastricht ken, en inmiddels de derde Duitse bezoeker. Hij was klaar met zijn stage en zijn baan begon op 1 Juni, dus hij had nog mooi even de tijd om hier langs te komen.

Op 3 juni was het tijd om Dennis van het vliegveld op te halen, die net als Sebas met KLM kwam en dus dezelfde vluchttijden had als Sebas. Ik raak eraan gewend! Dennis ken ik van de middelbare school – we zijn elkaar wel regelmatig blijven zien, maar slechts een paar keer per jaar. Yiran had Dennis ook nog niet gezien, omdat hij met het rampweer op de avond van mijn examenfeest weliswaar de tocht van Utrecht naar zijn ouders in Goirle wist te voltooien, maar de barre tocht naar Alphen niet meer aandurfde.

[ more.. ]

I owe the English readers of my blog an apology for not even telling them that I found a job. I have been working full time for three weeks now.

It has been quite a switch. Learning full-time Chinese is intensive, but you go to class only in the mornings; the afternoons are for yourself to exercise and I had could also do all the daily things. Some of you may have noted that I am hardly ever on MSN any more. I now work from 9 to 6, and on Mondays and Thursdays, I follow that with 2.5 hours of Chinese classes.

Nevertheless I enjoy my time. I am working at CARTUS as an intercultural training specialist. The company CARTUS helps companies to move their staff internationally, arranging things like the moving, selling of employees’ houses and finding new accommodation. My department provides language and intercultural trainings all over the Asia-Pacific region. I am thus sometimes organizing trainings in Melbourne and Shanghai at the same time.

Those careful readers will have noticed that my company name is not the same as in the previous post. That is because it was renamed in the last week of May, from Cendant Mobility to CARTUS.

My team is really very international. Among 13 staff, we have living experience in 23 countries and many nationalities. I have one colleague with whom I share the workload, and she is French-Brazilian.

It now seems that after a turbulent 9 months, things finally settle. In the mean while, Yiran has come to Holland, we visited Paris, Copenhagen, Berlin and Italy, I have graduated, said goodbye to my friends, taken a one-way flight to Singapore, found an apartment with Yiran and furnished it, learnt Chinese up to a basic level, joined several clubs and gotten to know many new people and finally found a job. It has been turbulent and adventurous, but for now I certainly won't regret adjusting to a life that is slightly more tranquil.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik in al mijn tijd in Singapore niets over m’n zoektocht naar werk heb geschreven. Ik wou niet te veel loslaten, omdat ook potentiële werkgevers deze site vrij makkelijk kunnen vinden. Maar het stilzwijgen kan doorbroken worden, want ik kan maandag beginnen bij Cendant Mobility!

Het is een bedrijf dat multinationals helpt met de internationale plaatsingen van personeel, bijvoorbeeld bij verhuizingen, het zoeken naar accommodatie, onkostenvergoedingen, het bepalen van lonen enzovoort. Ik ga in de culturele en taalafdeling werken, waar ik interculturele trainingen ga voorbereiden – sprekers uit het bedrijfsleven regelen, materialen aanpassen en dat soort dingen. Het bedrijf is gevestigd in de toren waar ook de SGX gevestigd is, de Singaporese aandelenbeurs. Het bedrijf is van oorsprong Amerikaans en er werken veel buitenlanders. Mijn chef bijvoorbeeld is een Italiaanse.

Haast ongelofelijk dat het aanbod slechts een week na verzending van mijn sollicitatiebrief kwam. Afgelopen dinsdag (2 mei) zag er zo uit:

11:00 sollicitatiegesprek
12:10 korte ontmoeting met toekomstige collega’s
16:00 telefooninterview met de baas van mijn baas, vanuit Hong Kong
18:10 aanbod

Dat is trouwens een groot contrast tot de meeste reacties die ik kreeg, of eigenlijk, niet kreeg, op mijn sollicitatiebrieven. Hoewel de economie hier hard groeit en het niet al te moeilijk is om werkvergunningen aan te vragen, hebben de meeste Singaporese bedrijven blijkbaar niet zo'n behoefte aan buitenlanders. Daarbij is de concurrentie onder starters op de arbeidsmarkt intens.

Voorlopig zal ik ’s morgens gaan studeren en iedere middag 3 uur werken. Langer mag niet totdat de werkvergunning binnen is. En dat duurt een week of 3.

Een dag later kreeg Yiran trouwens ook de bijbaan aangeboden waar ze zo lang naar op zoek was. Dit weekend is het dus feest! En daarna … hard aan de slag…

Met OCEP, de stichting die ik mede heb opgericht om vrijwilligers naar Ghana te sturen, zijn we op dit moment geld aan het inzamelen voor vrijwilligersaccommodatie.

Er zijn heel wat organisaties actief in Ghana die vrijwilligers uitzenden, maar velen zijn enkel actief in de hoofdstad of een andere grote stad. Op zich nuttig natuurlijk, maar het is niet waar de nood het hoogst is. Als OCEP willen we ons concentreren op de Assin-regio, dat is het gebied waar mijn medeoprichter en huidige voorzitter Job en ik in 1999-2000 vrijwilligerswerk hebben gedaan.

Op het platteland is echter een nijpend accommodatieprobleem. Er zijn projecten genoeg waar vrijwilligers zich nuttig kunnen maken, maar dan moeten ze wel fatsoenlijk kunnen worden ondergebracht. Daarom is mr. Rahman, de man die ook de bibliotheek heeft gebouwd, op dit moment een huis aan het bouwen dat alle basisvoorzieningen heeft om vrijwilligers te huisvesten.

Je kunt OCEP steunen door een gift over te maken op giro 4929513, ten name van Stichting OCEP, Amsterdam, o.v.v. bouwproject. Als jullie grotere bedragen willen doneren, neem dan even contact met me op. We zijn op dit moment namelijk met de belastingdienst aan het regelen dat giften fiscaal aftrekbaar worden.

Van het benodigde bedrag van ruim 6000 euro is inmiddels 1900 euro opgehaald. Voor meer informatie, zie de OCEP website.

Upon hearing “Singapore”, your will probably think up images resembling this one.

I indeed pass by this building every day on the way to my class. It is Takashimaya, a shopping mall at Orchard Road selling exclusive brands. About half of Singapore’s land area is used for buildings. These areas, whether used for commerce, living or industry, are filled with tall buildings. A way to make use of limited space is to stack people up in several layers.

That’s not all there is to Singapore, though. In the centre of the island are large reservoirs: tropical rainforests with lakes to conserve rain water. In the 19th century, the first large lake was created to stock up drinking water for the city: the McRitchie reservoir. It looks like this:

There are several walking routes around the lake, and there is opportunity for canoeing as well as golfing. Last week Yiran and I spent the better part of a Saturday exploring this area (click here for more photos). We walked 12 kilometres but took our time. We were totally amazed by so much nature, tranquility, and the absence of any buildings as far as we could look.

The McRitchie park also has a canopy walk, meaning a bridge between the tree tops. It’s nice to observe the wildlife and vegetation from a higher perspective. The only canopy walk I’ve seen before is at Kakum National Park in Ghana – it is one of Ghana’s prime tourist attractions.

It shows that Singapore is much richer than Ghana. Where wood and rope are the most utilised materials in Ghana, this bridge consists of steel and is supported by very strong cables. Although probably a lot safer, such a strong construction did take away the adventurous feeling of hanging between the trees.

Later, we also found a watch tower, which to our surprise was taken over by monkeys! They just sat there lazily and didn’t mind at all that we passed by at just a metre when climbing our way up.

The walking route was supplemented with educational signboards – one of them told us that Singapore is the most-frequent lightning place in the world. Several of the taller trees are even equipped with lightning rods. Towards the end of our walk we ended up in a thunderstorm, but were lucky enough to find shelter under a little roof. Since we had nowhere to go without getting terribly wet, we decided to just enjoy the view.

When returning home, we found it hard to believe there is so much green and wildlife at just a half hour bus ride from our flat.

Op een morgen zat ik zoals gewoonlijk in bus 14. Het was een ochtend als elke andere, met een verschil: er was iets interessants op de TV’s in de bus. Op dit moment zijn in Melbourne de Commonwealth Games bezig, een soort van Olympische Spelen voor landen die lid zijn van het Gemenebest van Engeland. Het onderdeel synchroon duiken had ik zelf nog nooit gezien. Ongelofelijk, hoe 2 mensen naast elkaar op precies dezelfde manier sierlijk te water kunnen raken.

Waar ik normaal vaak naar buiten aan het kijken ben in de bus was ik dus nu gefascineerd TV aan het kijken. Toen ik op een gegeven moment links keek, schrok ik me rot. Gezien ik bovenaan in een dubbeldekker zat, was m'n hoofd maar een halve meter verwijderd van het KNVB logo.



Het ‘aankleden’ van bushokjes met reclame komt hier wel vaker voor. Soms worden ook bussen met allerlei niet-aerodynamische objecten opgetuigd voor reclamedoeleinden. Zie de foto-sectie voor een Duitse bierreclame. Blijkbaar is dit bushokje een actie van shirtsponsor Nike vanwege het WK voetbal.

Hoe is het in Nederland? Begint de WK-gekte al op gang te komen?

Hoewel Singapore geen competitie van betekenis heeft en zich nog nooit gekwalificeerd heeft voor een WK, zijn de mensen hier voetbalgek. Vooral de Engelse competitie wordt met veel aandacht gevolgd. Soms heeft dit ook onaangename gevolgen, zoals op een morgen van de TV in de bus te vernemen dat PSV uitgeschakeld is voor de Champion’s League.

It shows that my last entry was January 25th which could be true. A blog really has no mercy for those not contributing regularly. I hope you will have more understanding. Have I been busy? Sure I have. But moreover, it’s the pace of a daily rhythm that simply doesn’t have a space in it for website writing. After repeating 50 new characters or learning a text by heart, which I often do in the evening, it’s simply not so attractive any more to write a new entry.

So what am I doing here day to day? I’ll give you a time schedule of a normal weekday for me.


[ more.. ]

我有一个朋， 她叫 Jose. 她很爱看画， 说话跟做菜。Jose 很能干。 她会说荷兰，德国根英国话。她也会做很多菜 很好吃。她是一个学生， 学商业。Jose 有父亲，母亲跟两个妹妹。她的父亲是会计， 她的母亲是护士。她的妹妹也都是学生。

Op dit moment ben ik zo’n 17 dagen in Singapore en het lijkt erop dat ik het dagelijkse ritme te pakken heb. Net als de Singaporezen ren ik inmiddels om een trein of bus te halen, terwijl de volgende nooit langer dan 10 minuten op zich laat wachten, en ik neem de bus wanneer ik ook 10 minuutjes zou kunnen lopen. Ik geniet wel van dat dingen snel en efficient geregeld worden, maar aan de andere kant kun je wel zeker zeggen dat door die efficiency de stress-level in Singapore hoger ligt dan die in Nederland.

In twee weken hebben we onder andere:


[ more.. ]

A working week has past since I arrived in Singapore. From Tuesday to Friday, I followed Chinese classes in the morning. So it seems a nice moment to update you on what it’s like.

Every morning, I arrive at the teaching location at 9 AM for four hours of Chinese classes.
The class is very mixed. Out of some 25 people, six are Japanese, a number come from Thailand, Malaysia, Indonesia, Philippines and Europe is represented by Norway, Netherlands (only me), Germany, France and Switzerland. As it’s a language course, there are more women than men; often the young wives of newly arrived expats – while the expats have to start their job, they had to quit theirs and many take the opportunity to do courses or volunteer work.

[ more.. ]

Het is altijd iets als ik naar Singapore vlieg. In 2003 was mijn reisbureau veel te laat met het verzenden van het ticket, wat ik dus nog niet had op de dag van mijn vertrek. Het zou voor me op het vliegveld klaargelegd worden, maar ook dat was niet gebeurd. En zo was een uur voor vertrek nog niet duidelijk of ik wel zou kunnen gaan. Gelukkig werd uiteindelijk terplekke een ticket uitgegeven.

Ditmaal weigerde Singapore Airlines me bijna mee te nemen.

[ more.. ]