Dhaka
Zo goedkoop mogelijk vliegen betekent soms dat je concessies moet doen: minder comfortabel zitten, rare vliegtijden of lang wachten om over te stappen van vliegtuig. Door met Biman Bangladesh airlines te vliegen had ik al deze ongemakken, maar de vlucht kwam wat mij betreft toch met een bonus: een verblijf van 28 uur in Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, inclusief (gratis) hotelovernachting.
Alles was voor transit passagiers geregeld: na aankomst op het vliegveld van Dhaka werden we met een zeer rammelig, sputterend oud dieselbusje naar ons hotel gereden. Onder de transit passagiers was een aantal Nederlanders en Belgen die doorvlogen naar Bangkok om daar te reizen of vakantie te houden. Ikzelf was de enige die doorvloog naar Singapore. Met mijn Ghana ervaringen voelde ik me natuurlijk meteen helemaal thuis. De chauffeur was toch niet zo'n wegpiraat als hij de eerste momenten leek: ik kwam er na 5 zenuwslopende minuten achter dat men in Bangladesh aan de linkerkant van de weg rijdt.
Ons hotel was ok, al was het volgens mijn medepassagiers absoluut niet aan de standaard van hotels in Thailand. De staf bestond uit vriendelijke mensen, die echter weinig ervaring hadden in het omgaan met Westerlingen en ook niet veel Engels spraken. Ik genoot: als ik live kan genieten van het ontstaan van misverstanden tussen mensen van verschillende culturen ben ik op m'n best. Ik had overigens zelf ook best wel moeite om met de hotelstaf te communiceren, maar raakte bijvoorbeeld niet in paniek als iemand mijn koffer wou dragen.
Door het tijdverschil van vijf uur met Nederland en het feit dat we om zeven uur 's morgens (twee uur 's nachts Nederlandse tijd dus) weer gewekt werden voor het ontbijt hadden we niet veel nachtrust. Met de hotelstaf hebben we vervolgens geregeld dat we een tour kregen door de stad. Met een omgebouwd bestelbusje dat in Ghana tro-tro genoemd zou worden en waar met een beetje proppen toch zo'n vijftien mensen ingaan werden we door de stad gereden. Een enorme chaos was het! Opvallend was dat er meer riksja's dan auto's zijn, het land is echt ongelofelijk arm. Blijkbaar verdwijnen deze fietsen inmiddels in Thailand en Indonesie van de straten, maar niet in Dhaka! Een raar moment ontstond toen we even gingen zitten in de stad: hele drommen mensen verzamelden zich om ons heen. Als de mensen al ooit blanken hadden gezien, dan in ieder geval niet met zulke witte haren als twee van mijn medepassagiers! Op een afstandje bleven de Bengali's staan kijken. De tour bood de mogelijkheid mooie foto's te nemen, die hier te zien zijn.
In de avond vertrokken de transitpassagiers uit Bangkok en was ik de enig overgeblevene. De staf deed echt ongelofelijk zijn best voor me: ik werd overgeplaatst naar een andere, luxere kamer, en toen ik vroeg waar ik kon internetten nam een manager-achtige man van het hotel me mee naar een deel van Dhaka waar internetcafe's waren. Hij gaf me een kaartje met het adres van het hotel, zodat ik later de weg kon vragen en met een riksja teruggaan. Ik keek er al helemaal naar uit - maar helaas, degene die ik vroeg regelde een taxi voor me.
Volgende dag werd ik door de staf naar het vliegveld gebracht. De check-in was chaotisch, ik genoot er geweldig van, maar achteraf was het ook de ideale gelegenheid geweest om mijn bagage kwijt te raken. Ik moest immers veel dingen tegelijk doen en ondertussen mijn tassen in de gaten houden. Ik was erg laat door problemen met het busje dat me weg moest brengen en besteedde dus het voordringen uit aan twee Bengalen die dit als beroep hebben. Uiteindelijk kwam alles op z'n pootjes terecht, maar niet na een paar angstige momenten waarin ik mijn helpers (EN bagage) uit het oog was verloren.
