Het was me al opgevallen dat mensen die in Singapore
zijn geweest, de stad opvallend eenduidig beschrijven: het is schoon
en efficient en er zijn strenge regels. Jammer genoeg voor een tegendraads
persoon als ik kan ik niks anders doen dan deze verhalen bevestigen.
Het
contrast tussen de vliegvelden van Dhaka en Singapore kon haast niet groter.
In de eerste stad was het dringen bij de transferdesk en moeilijk om fatsoenlijke
informatie te vinden, laat staan de 'helpers' op jacht naar fooien in
het oog te houden; bij aankomst in Singapore was ik benieuwd naar die
ontzettend goed te boek staande luchthaven, maar veel tijd om het te bekijken
had ik niet: binnen 30 minuten had ik de universiteit gebeld, de douaneformaliteiten
afgehandeld, geld gewisseld voor de taxi en mijn bagage afgehaald. In
de taxi zag ik dat het geld halen niet eens nodig was geweest: alle creditkaarten
werden geaccepteerd. |
|
Aangekomen op het
wooncomplex Prince George's park was het toch al redelijk laat en een
bewaker zorgde ervoor dat ik nog in mijn kamer kon. Ik zit op de bovenste
verdieping!
Een voorbeeld van
Singaporese regelzucht kwam ik al tegen: de trappen mogen alleen als
nooduitgang worden gebruikt, om naar boven te gaan moet je de lift nemen,
waar je een speciaal pasje voor nodig hebt - dat ik overigens nog niet
heb. De deuren naar het trappenhuis gaan dan ook alleen zodanig open,
dat je er wel in kunt, maar niet uit op een andere etage dan de begane
grond. Toen ik tegen alle regels in toch de trappen gebruikte (ik moest
wel, had immers geen pasje), zag ik dat er op een aantal etages blokjes
tussen deuren lagen om het in het slot vallen ervan te voorkomen. Ook
hier worden regels dus overtreden..
|
