Yiran and I rent an HDB flat. HDB stands for “Housing Development Board”, it is a government body that takes care of housing. Every Singaporean family has the right to buy a flat at subsidised rates, and the provision on these flats is in the hands of the Housing Development Board.

HDB flats are built efficiently and at low cost. Entire walls are pre-manufactured and puzzled together on the building site. New flats are as high as 40 stories. HDB flats are supposed to give everyone a decent roof above their head. Because of the subsidised rates, a large majority (I believe it was 90%) of Singaporeans owns their own flat. If you’d like some idea of how an HDB flat looks like, check the photos I posted here.

Foreigners cannot buy an HDB flat and they resort to private property: mostly condominiums; estates of several flats behind walls and with guards (no idea why that would be necessary in such a safe country). They usually come with gyms, swimming pools, tennis tracks etc. As they are not subsidised, private property can cost several times as much to buy as an HDB apartment. No wonder that 80% of Singaporeans live in an HDB flat. Living in a condominium or other private property is a status symbol. And it is definitely something for expats, who usually haven’t even seen an HDB from the inside.

Yiran and I rent an HDB flat from a Singaporean who owns it but prefers to live in a condo himself – which is a good deal. Gives us a lot of space for our bucks, and behind our house is a condominium with a nice swimming pool anyway, so if we want to swim, we just “pay a visit” to that place.

Me living in an HDB flat leads to puzzled faces sometimes. White people, after all, are supposed to be the expats on a fat package, and they should have the money to rent a condo. I enjoy the confusion in people’s eyes when I open our post box – which implies, after all, that I live in the flat and am not just a visitor.

One time, I entered the lift in our flat building – going up to our apartment. A Singaporean lady was already there. The conversation went as follows:

Lady: “which floor?”
Me: “10th floor, please”
…she pushes the button…silence…
Lady: “you live here?”
Me: “yes”
…puzzled face…silence…
Lady: “You rent whole apartment, is it?”
Me: “Yes I do”
…she leaves lift at 8th floor

The “whole apartment thing” derives from the fact that it is quite common for e.g. foreign students to rent a room in an HDB flat. This can be living with the owner or sharing the rent with a few people. Quite like Dutch student houses, actually. Since I am white, of course I should have money, so she probably thinks now that I rent a whole flat for myself.

90% 的学生对环境清洁(qing jie = protection) 有认识， 但只有60% 愿意行动。别的学生认为保护(baohu = protect)环境是政府(zhengfu = government) 的责任(zi ren = responsibility)。 国家环境局(NEA) 首次(first time) 的针对(zhendui = survey) 的结果(result).

国家环境局的针对问1860 上小学，中学，初级学院和高中的学生他们对环境清洁的态度(taidu = attitude).

我也想学生的想法是这样。新加坡的干净是因为有很多收拾干净的工人。有一点节日，我公寓(gongyu) 的环境一定很不干净。

Het is inmiddels al weer een maand geleden dat Martijn en Wilko hier drie weken op bezoek zijn geweest. Het was natuurlijk geweldig om m’n broertjes te kunnen zien en wat voor land/stad ik woon, hoe ons appartement eruit ziet. Ze zijn zelfs even langs geweest op m’n werk.

Nadat de twee geland waren met dezelfde KLM vlucht die eerder al Sebas en Dennis hier had gebracht, heeft Yiran ze opgehaald en naar ons huis gebracht. Ik kon natuurlijk niet wachten ze te zien! Toen ze gedoucht hadden en we thee gedronken hadden, moesten we natuurlijk eten. Dus zijn we naar een foodcourt gegaan in het nabije centrum Clementi. Ik merkte dat ze wel enigszins onder de indruk waren van de drukte van het verkeer, overal mensen (het was natuurlijk midden in de spits) en de luid schallende TV in de bus.

Singapore is niet gemaakt voor grote mensen zoals mijn twee “broertjes” – ze konden bijvoorbeeld in de bus niet rechtop staan, en ook om de metrotrein binnen te gaan moesten ze diep bukken. Wilko heeft daar nog eens lelijk zijn hoofd gestoten. Wel handig was dat ze in winkelstraten en disco’s altijd torenhoog boven de massa uitstaken, en we ze dus met geen mogelijkheid kwijt konden raken.

De tweede week had ik vrij en zijn we Maleisië ingegaan: de Cameron Highlands. Dit is een hooggebergte gebied in Maleisië. Ook voor mij en Yiran was het een goede afwisseling – het is er door de hoogte veel koeler (rond 20 graden) dan in de rest van deze regio en het was weer sinds december dat ik überhaupt een trui gedragen had. We hebben er onder andere een lange wandeling door de bergen gemaakt met behulp van een grove routeschets waar we een foto van hadden gemaakt. Martijn liep als de navigator voorop geconcentreerd naar het schermpje van Wilko’s camera te turen. Verder hebben we nog een tour gedaan naar de verschillende boerderijen in de regio, waarvan vooral de theeplantage indrukwekkend was. Hele bergen vol met theestruiken, een indrukwekkend gezicht!

Na een dag of vijf zijn Yiran en ik weer teruggegaan naar Singapore, terwijl Martijn en Wilko Penang en Kuala Lumpur nog aandeden. Het was ook wel een goed gevoel om terug Singapore in te rijden. Soms werkt de efficiency en hygiëne van dit eiland me wel op de zenuwen, maar uiteindelijk is het een goede plek om naar terug te keren.

Het was wat minder dat augustus juist de drukste maand van het jaar is in mijn bedrijf. Toen de broertjes dus terugkwamen hier op het eiland, was ik alweer druk aan de slag. Yiran had wat dat betreft wat meer tijd, en het was goed om te zien hoe ze zich met simpel Nederlands al heel aardig duidelijk kon maken aan Wilko. Hoewel Wilko geen Engels spreekt en Yiran’s Nederlands beperkt is, zijn ze beide goed in communiceren – met een paar woordjes en gebaren duidelijk maken wat ze bedoelen.

Na nog een weekend bij ons doorgebracht te hebben, was het voor Martijn en Wilko weer tijd om naar Nederland te gaan.

Ik heb wat foto’s van hun bezoek toegevoegd aan het fotoalbum.

Soon, the World Bank Group summit will start here in Singapore. It’s being held in Suntec City, a shopping mall / conference complex not very far from where I work. In Netherlands, I would say biking distance, but I wouldn’t really imagine biking there through the busy, biker unfriendly traffic.

So where the world will experience sweeping statements of eradicating poverty, my colleagues will most likely be more swept by the road blocks and bus line diversions. The safety measures are unprecedented. Not that it will affect me, as I take the Metro to work and back home.

I owe the English readers of my blog an apology for not even telling them that I found a job. I have been working full time for three weeks now.

It has been quite a switch. Learning full-time Chinese is intensive, but you go to class only in the mornings; the afternoons are for yourself to exercise and I had could also do all the daily things. Some of you may have noted that I am hardly ever on MSN any more. I now work from 9 to 6, and on Mondays and Thursdays, I follow that with 2.5 hours of Chinese classes.

Nevertheless I enjoy my time. I am working at CARTUS as an intercultural training specialist. The company CARTUS helps companies to move their staff internationally, arranging things like the moving, selling of employees’ houses and finding new accommodation. My department provides language and intercultural trainings all over the Asia-Pacific region. I am thus sometimes organizing trainings in Melbourne and Shanghai at the same time.

Those careful readers will have noticed that my company name is not the same as in the previous post. That is because it was renamed in the last week of May, from Cendant Mobility to CARTUS.

My team is really very international. Among 13 staff, we have living experience in 23 countries and many nationalities. I have one colleague with whom I share the workload, and she is French-Brazilian.

It now seems that after a turbulent 9 months, things finally settle. In the mean while, Yiran has come to Holland, we visited Paris, Copenhagen, Berlin and Italy, I have graduated, said goodbye to my friends, taken a one-way flight to Singapore, found an apartment with Yiran and furnished it, learnt Chinese up to a basic level, joined several clubs and gotten to know many new people and finally found a job. It has been turbulent and adventurous, but for now I certainly won't regret adjusting to a life that is slightly more tranquil.

Op een morgen zat ik zoals gewoonlijk in bus 14. Het was een ochtend als elke andere, met een verschil: er was iets interessants op de TV’s in de bus. Op dit moment zijn in Melbourne de Commonwealth Games bezig, een soort van Olympische Spelen voor landen die lid zijn van het Gemenebest van Engeland. Het onderdeel synchroon duiken had ik zelf nog nooit gezien. Ongelofelijk, hoe 2 mensen naast elkaar op precies dezelfde manier sierlijk te water kunnen raken.

Waar ik normaal vaak naar buiten aan het kijken ben in de bus was ik dus nu gefascineerd TV aan het kijken. Toen ik op een gegeven moment links keek, schrok ik me rot. Gezien ik bovenaan in een dubbeldekker zat, was m'n hoofd maar een halve meter verwijderd van het KNVB logo.



Het ‘aankleden’ van bushokjes met reclame komt hier wel vaker voor. Soms worden ook bussen met allerlei niet-aerodynamische objecten opgetuigd voor reclamedoeleinden. Zie de foto-sectie voor een Duitse bierreclame. Blijkbaar is dit bushokje een actie van shirtsponsor Nike vanwege het WK voetbal.

Hoe is het in Nederland? Begint de WK-gekte al op gang te komen?

Hoewel Singapore geen competitie van betekenis heeft en zich nog nooit gekwalificeerd heeft voor een WK, zijn de mensen hier voetbalgek. Vooral de Engelse competitie wordt met veel aandacht gevolgd. Soms heeft dit ook onaangename gevolgen, zoals op een morgen van de TV in de bus te vernemen dat PSV uitgeschakeld is voor de Champion’s League.

我有一个朋， 她叫 Jose. 她很爱看画， 说话跟做菜。Jose 很能干。 她会说荷兰，德国根英国话。她也会做很多菜 很好吃。她是一个学生， 学商业。Jose 有父亲，母亲跟两个妹妹。她的父亲是会计， 她的母亲是护士。她的妹妹也都是学生。

Op dit moment ben ik zo’n 17 dagen in Singapore en het lijkt erop dat ik het dagelijkse ritme te pakken heb. Net als de Singaporezen ren ik inmiddels om een trein of bus te halen, terwijl de volgende nooit langer dan 10 minuten op zich laat wachten, en ik neem de bus wanneer ik ook 10 minuutjes zou kunnen lopen. Ik geniet wel van dat dingen snel en efficient geregeld worden, maar aan de andere kant kun je wel zeker zeggen dat door die efficiency de stress-level in Singapore hoger ligt dan die in Nederland.

In twee weken hebben we onder andere:


[ more.. ]

A working week has past since I arrived in Singapore. From Tuesday to Friday, I followed Chinese classes in the morning. So it seems a nice moment to update you on what it’s like.

Every morning, I arrive at the teaching location at 9 AM for four hours of Chinese classes.
The class is very mixed. Out of some 25 people, six are Japanese, a number come from Thailand, Malaysia, Indonesia, Philippines and Europe is represented by Norway, Netherlands (only me), Germany, France and Switzerland. As it’s a language course, there are more women than men; often the young wives of newly arrived expats – while the expats have to start their job, they had to quit theirs and many take the opportunity to do courses or volunteer work.

[ more.. ]

Het is altijd iets als ik naar Singapore vlieg. In 2003 was mijn reisbureau veel te laat met het verzenden van het ticket, wat ik dus nog niet had op de dag van mijn vertrek. Het zou voor me op het vliegveld klaargelegd worden, maar ook dat was niet gebeurd. En zo was een uur voor vertrek nog niet duidelijk of ik wel zou kunnen gaan. Gelukkig werd uiteindelijk terplekke een ticket uitgegeven.

Ditmaal weigerde Singapore Airlines me bijna mee te nemen.

[ more.. ]

Dat efficiency in Singapore met de hoofdletter E wordt geschreven, is bij velen wel bekend. Een voorbeeld maakte ik vanmorgen mee. Gisteravond had ik de National University of Singapore een mailtje gestuurd om na te gaan of mijn inschrijfformulier inmiddels binnen was gekomen. Het antwoord was er dus per ommegaande, meteen nadat de ontvangers in de Singaporese ochtend aan het werk waren gegaan. Dat zag er zo uit:

Hi! Yup, we have received your application form last week. I will be sending you the admission package very soon! Cheers Alina

From: NEXQUERY Sent: Tuesday, October 25, 2005 8:57 AM To: Thilagavadhi d/o T L Cc: Soh Ker Sing Subject: Fw: application Augustinus Goorts

Urgent confirmation needed. Thanks.

 ----- Original Message ----- From: Guus Goorts To: nexquery@nus.edu.sg Sent: Tuesday, October 25, 2005 2:00 AM Subject: application Augustinus Goorts

Dear madam/sir, I've contacted you earlier today, but it seemed the line was pretty unclear, so here is a repetition of it in e-mail format. 13th October, I have submitted an application form for the intensive mandarin course starting January 3rd, 2006. My question was whether you have already received it. Some data about me: [...]

Hoe anders gaat er dat in Maastricht aan toe. Een van de ergere gevallen deed zich voor toen ik na anderhalve week bij de scriptiecoordinator informeerde hoe het kon dat mijn begeleider geen enkel teken van leven gaf na het ontvangen van een e-mail van mij. Het zag er zo uit:

Guus,

Ik denk dat je allereerst even geduld moet hebben. Anderhalve week is GEEN lange periode om een voorstel door te nemen. Je moet begrijpen dat jij niet de enige bent die een scriptie schrijft, dat dr. S ook andere verplichtingen heeft, en inderdaad wellicht een vakantie heeft genoten. Wellicht kun je hem nogmaals een mail sturen of telefonisch proberen te bereiken.

WH