Misschien is het jullie opgevallen dat ik in al mijn tijd in Singapore niets over m’n zoektocht naar werk heb geschreven. Ik wou niet te veel loslaten, omdat ook potentiële werkgevers deze site vrij makkelijk kunnen vinden. Maar het stilzwijgen kan doorbroken worden, want ik kan maandag beginnen bij Cendant Mobility!

Het is een bedrijf dat multinationals helpt met de internationale plaatsingen van personeel, bijvoorbeeld bij verhuizingen, het zoeken naar accommodatie, onkostenvergoedingen, het bepalen van lonen enzovoort. Ik ga in de culturele en taalafdeling werken, waar ik interculturele trainingen ga voorbereiden – sprekers uit het bedrijfsleven regelen, materialen aanpassen en dat soort dingen. Het bedrijf is gevestigd in de toren waar ook de SGX gevestigd is, de Singaporese aandelenbeurs. Het bedrijf is van oorsprong Amerikaans en er werken veel buitenlanders. Mijn chef bijvoorbeeld is een Italiaanse.

Haast ongelofelijk dat het aanbod slechts een week na verzending van mijn sollicitatiebrief kwam. Afgelopen dinsdag (2 mei) zag er zo uit:

11:00 sollicitatiegesprek
12:10 korte ontmoeting met toekomstige collega’s
16:00 telefooninterview met de baas van mijn baas, vanuit Hong Kong
18:10 aanbod

Dat is trouwens een groot contrast tot de meeste reacties die ik kreeg, of eigenlijk, niet kreeg, op mijn sollicitatiebrieven. Hoewel de economie hier hard groeit en het niet al te moeilijk is om werkvergunningen aan te vragen, hebben de meeste Singaporese bedrijven blijkbaar niet zo'n behoefte aan buitenlanders. Daarbij is de concurrentie onder starters op de arbeidsmarkt intens.

Voorlopig zal ik ’s morgens gaan studeren en iedere middag 3 uur werken. Langer mag niet totdat de werkvergunning binnen is. En dat duurt een week of 3.

Een dag later kreeg Yiran trouwens ook de bijbaan aangeboden waar ze zo lang naar op zoek was. Dit weekend is het dus feest! En daarna … hard aan de slag…

It shows that my last entry was January 25th which could be true. A blog really has no mercy for those not contributing regularly. I hope you will have more understanding. Have I been busy? Sure I have. But moreover, it’s the pace of a daily rhythm that simply doesn’t have a space in it for website writing. After repeating 50 new characters or learning a text by heart, which I often do in the evening, it’s simply not so attractive any more to write a new entry.

So what am I doing here day to day? I’ll give you a time schedule of a normal weekday for me.


[ more.. ]

Na mijn middelbare school ging ik lesgeven op een school in Ghana. Dat was toentertijd een vrij kostbare onderneming, een jongerenreisorganisatie regelde opvang op het vliegtuig en een werkplek, maar daar moest je ze dan wel 1500 gulden voor betalen. En dat exclusief het vliegticket, dat toen zo’n 1000 gulden kostte.

Dat moest beter kunnen, filosofeerden mijn medevrijwilliger Job en ik meer dan eens, en we deelden die gedachten ook met Ghanese vrienden. Eenmaal terug, echter, nam het Maastrichtse studentenleven me voor lange tijd volledig in beslag. Toen mijn activiteiten daar enigszins uitgeraasd waren, kwam onze man in Ghana, Aziz, nog eens op onze oude ideeen terug. Job en ik besloten er ditmaal serieus werk van te maken.

Als we het doen, doen we het goed”

Tijdens mijn eerste maand op uitwisseling in Singapore zette ik de OCEP Ghana vrijwilligerswerk, Afrika website op. Intussen was Aziz volop bezig met projecten zoeken waar vrijwilligers geplaatst konden worden, en die projectbeschrijvingen redigeerden Job en ik, zodat we vrijwilligers konden vertellen waar ze terecht kwamen.

Onze eerste vrijwilliger meldde zich aan. Lior, een Belg waar ik het over de e-mail prima mee kon vinden. Later kwamen meer aanmeldingen. De aanmeldingsprocedure moest gestroomlijnd worden, want onze formulieren raakten nog wel eens kwijt, en hoe moest er eigenlijk betaald worden? Op 15 juli 2004, even na mijn terugkomst in Nederland, richtten Job en ik in Maastricht de Stichting OCEP op. Ik werd voorzitter, Job vice-voorzitter.

De boel raakte in een stroomversnelling. Met de deskundige hulp van Els zetten we een database op, zodat we altijd wisten welke vrijwilligers zich aanmeldden, wanneer ze zouden aankomen en hoe lang ze zouden blijven. De website werd verbeterd en verbeterd. De eerste vrijwilligers, Pien, Annelies, Els en Femke vertrokken.

Lior had na aankomst in Ghana forse kritiek op hoe heel veel dingen in Ghana gingen. Het waren momenten waarop we moesten besluiten kritischer te kijken naar onze projecten. Sommige weeshuizen in Ghana zijn niet bonafide: de eigenaars willen als goed doel overkomen om zoveel mogelijk geld naar binnen te hengelen en laten tegelijkertijd de kinderen als slaven werken. Daar willen wij niets mee te maken hebben – maar het is van een afstand ontzettend moeilijk te beoordelen. In een geval kreeg een malafide weeshuis zelfs geld van het Deense ministerie van ontwikkelingssamenwerking.

We hadden een mooie bijeenkomst met Lior toen hij terug was. Lior werd lid van ons bestuur, en bemoeit zich nu ook met sollicitaties van vrijwilligers, selectie van projecten, promotie. Hij bemoeit zich echt overal mee, en dat heeft OCEP veel goed gedaan.

In de tussentijd verbeterden we onze database en ons informatiepakket. En meer en meer vrijwilligers vertrokken. Naast een sollicitatieformulier spraken we ze kort aan de telefoon, maar meer hoorden of zagen we vaak niet van hen. Intussen zijn meer dan 20 vrijwilligers vertrokken, en de belangstelling neemt nog steeds toe. Op dit moment zitten 6 vrijwilligers onder de vlag van OCEP in Ghana. Velen meer meldden zich aan, om vervolgens af te haken, en Job, Lior en ik vulden onze dagen met e-mailen met potentiële vrijwilligers en onze collega’s in Ghana. Van een idealist werd ik tot een bureaucraat.

Dat zat Job nog erger dwars dan mij – ik studeer natuurlijk Internationale Bedrijfskunde omdat ik organisaties interessant vind, zeker internationale, maar dat geldt veel minder voor psychologen. Hij stuurde daarom een mailtje naar de vrijwilligers die voor OCEP in Ghana zaten. Konden ze ons aan hun nieuwsbrief toevoegen? We kregen antwoord van Marike, Debby, Wendy en Esther. Drie van hen bleken een blog te hebben!

Ik vond het fantastisch om al die verhalen te lezen! Om de foto’s te zien, de sfeer te proeven, te lezen wat hen bezighield. Hun ups en downs. De dingen, klein soms, die ze voor elkaar kregen. Wendy verblijft in dezelfde kamer als waar Job en ik onze dagen in 1999/2000 sleten. Opeens was me weer duidelijk waar ik het voor deed.

En dat is de les die ik probeer te onthouden. Blijf je herinneren waarvoor je doet wat je doet! Of het nu een cursus is die je volgt, je baan, of een vriendschap die je onderhoudt. Of een vrijwilligersorganisatie waar je je voor inzet. Niet alleen is het dan veel leuker en is zelfs de grootste klus nog leuk om te doen, als mensen zien dat je echt geeft om wat je doet, is iedereen ook welwillend je te helpen waar ze kunnen