Het is inmiddels al weer een maand geleden dat Martijn en Wilko hier drie weken op bezoek zijn geweest. Het was natuurlijk geweldig om m’n broertjes te kunnen zien en wat voor land/stad ik woon, hoe ons appartement eruit ziet. Ze zijn zelfs even langs geweest op m’n werk.
Nadat de twee geland waren met dezelfde KLM vlucht die eerder al Sebas en Dennis hier had gebracht, heeft Yiran ze opgehaald en naar ons huis gebracht. Ik kon natuurlijk niet wachten ze te zien! Toen ze gedoucht hadden en we thee gedronken hadden, moesten we natuurlijk eten. Dus zijn we naar een foodcourt gegaan in het nabije centrum Clementi. Ik merkte dat ze wel enigszins onder de indruk waren van de drukte van het verkeer, overal mensen (het was natuurlijk midden in de spits) en de luid schallende TV in de bus.
Singapore is niet gemaakt voor grote mensen zoals mijn twee “broertjes” – ze konden bijvoorbeeld in de bus niet rechtop staan, en ook om de metrotrein binnen te gaan moesten ze diep bukken. Wilko heeft daar nog eens lelijk zijn hoofd gestoten. Wel handig was dat ze in winkelstraten en disco’s altijd torenhoog boven de massa uitstaken, en we ze dus met geen mogelijkheid kwijt konden raken.
De tweede week had ik vrij en zijn we Maleisië ingegaan: de Cameron Highlands. Dit is een hooggebergte gebied in Maleisië. Ook voor mij en Yiran was het een goede afwisseling – het is er door de hoogte veel koeler (rond 20 graden) dan in de rest van deze regio en het was weer sinds december dat ik überhaupt een trui gedragen had. We hebben er onder andere een lange wandeling door de bergen gemaakt met behulp van een grove routeschets waar we een foto van hadden gemaakt. Martijn liep als de navigator voorop geconcentreerd naar het schermpje van Wilko’s camera te turen. Verder hebben we nog een tour gedaan naar de verschillende boerderijen in de regio, waarvan vooral de theeplantage indrukwekkend was. Hele bergen vol met theestruiken, een indrukwekkend gezicht!
Na een dag of vijf zijn Yiran en ik weer teruggegaan naar Singapore, terwijl Martijn en Wilko Penang en Kuala Lumpur nog aandeden. Het was ook wel een goed gevoel om terug Singapore in te rijden. Soms werkt de efficiency en hygiëne van dit eiland me wel op de zenuwen, maar uiteindelijk is het een goede plek om naar terug te keren.
Het was wat minder dat augustus juist de drukste maand van het jaar is in mijn bedrijf. Toen de broertjes dus terugkwamen hier op het eiland, was ik alweer druk aan de slag. Yiran had wat dat betreft wat meer tijd, en het was goed om te zien hoe ze zich met simpel Nederlands al heel aardig duidelijk kon maken aan Wilko. Hoewel Wilko geen Engels spreekt en Yiran’s Nederlands beperkt is, zijn ze beide goed in communiceren – met een paar woordjes en gebaren duidelijk maken wat ze bedoelen.
Na nog een weekend bij ons doorgebracht te hebben, was het voor Martijn en Wilko weer tijd om naar Nederland te gaan.
Ik heb wat foto’s van hun bezoek toegevoegd aan het fotoalbum.
Nadat de twee geland waren met dezelfde KLM vlucht die eerder al Sebas en Dennis hier had gebracht, heeft Yiran ze opgehaald en naar ons huis gebracht. Ik kon natuurlijk niet wachten ze te zien! Toen ze gedoucht hadden en we thee gedronken hadden, moesten we natuurlijk eten. Dus zijn we naar een foodcourt gegaan in het nabije centrum Clementi. Ik merkte dat ze wel enigszins onder de indruk waren van de drukte van het verkeer, overal mensen (het was natuurlijk midden in de spits) en de luid schallende TV in de bus.
Singapore is niet gemaakt voor grote mensen zoals mijn twee “broertjes” – ze konden bijvoorbeeld in de bus niet rechtop staan, en ook om de metrotrein binnen te gaan moesten ze diep bukken. Wilko heeft daar nog eens lelijk zijn hoofd gestoten. Wel handig was dat ze in winkelstraten en disco’s altijd torenhoog boven de massa uitstaken, en we ze dus met geen mogelijkheid kwijt konden raken.
De tweede week had ik vrij en zijn we Maleisië ingegaan: de Cameron Highlands. Dit is een hooggebergte gebied in Maleisië. Ook voor mij en Yiran was het een goede afwisseling – het is er door de hoogte veel koeler (rond 20 graden) dan in de rest van deze regio en het was weer sinds december dat ik überhaupt een trui gedragen had. We hebben er onder andere een lange wandeling door de bergen gemaakt met behulp van een grove routeschets waar we een foto van hadden gemaakt. Martijn liep als de navigator voorop geconcentreerd naar het schermpje van Wilko’s camera te turen. Verder hebben we nog een tour gedaan naar de verschillende boerderijen in de regio, waarvan vooral de theeplantage indrukwekkend was. Hele bergen vol met theestruiken, een indrukwekkend gezicht!
Na een dag of vijf zijn Yiran en ik weer teruggegaan naar Singapore, terwijl Martijn en Wilko Penang en Kuala Lumpur nog aandeden. Het was ook wel een goed gevoel om terug Singapore in te rijden. Soms werkt de efficiency en hygiëne van dit eiland me wel op de zenuwen, maar uiteindelijk is het een goede plek om naar terug te keren.
Het was wat minder dat augustus juist de drukste maand van het jaar is in mijn bedrijf. Toen de broertjes dus terugkwamen hier op het eiland, was ik alweer druk aan de slag. Yiran had wat dat betreft wat meer tijd, en het was goed om te zien hoe ze zich met simpel Nederlands al heel aardig duidelijk kon maken aan Wilko. Hoewel Wilko geen Engels spreekt en Yiran’s Nederlands beperkt is, zijn ze beide goed in communiceren – met een paar woordjes en gebaren duidelijk maken wat ze bedoelen.
Na nog een weekend bij ons doorgebracht te hebben, was het voor Martijn en Wilko weer tijd om naar Nederland te gaan.
Ik heb wat foto’s van hun bezoek toegevoegd aan het fotoalbum.