Meubels gekocht voor ons appartement, wat zo ongeveer ongemeubileerd was. Magnetron, wasmachine, boekenkast, tafels en stoelen, bestek en servies, handdoeken, droogrekken, pannen, snelkoker, noem maar op
Internet aangesloten
Een printer geregeld
M’n studentenvisum geregeld
De kapotte koelkast, die de vorige bewoner had laten staan, gerepareerd, en met de eigenaar afgesproken dat we hem mogen houden
De boel grondig schoongemaakt
… en ga zo maar door.
Onze wijk heet “Dover” en bestaat uit een verzameling van flats die met Singaporese overheidssubsidie zijn gebouwd en gerenoveerd. De meeste Singaporezen wonen in appartementen vergelijkbaar met het onze. We hebben twee slaapkamers, een woonkamer, keuken en twee badkamers. Over ruimtegebrek hoor je mij dus niet klagen! Voor een paar foto’s, zie de link “Guus Photos / Fotos” in de rechterkolom van deze site.
Dover is iets ten Westen van het centrum en ietsjes ten noorden van de National University of Singapore, waar ik 2 jaar geleden zat en waar Yiran nog steeds studeert. Hoewel we niet vlakbij de beroemde Singaporese metro zitten (is toch 4 minuten met de bus), stopt bus 14 voor ons complex, en die brengt me recht naar de plek in het centrum waar ik onderwijs heb. Onderweg komt die bus op een heleboel belangrijke plaatsen, zoals Orchard Road, de Singaporese Heuvelstraat/Grote Staat en ook IKEA is met een rechtstreekse bus te bereiken.
Verder zijn er in de buurt heel veel scholen en ook het ministerie van onderwijs is om de hoek. Overdag zie je dus veel scholieren in Britse stijl uniform, maar dan luchtiger, rondlopen. Helaas wordt vlakbij ook gebouwd, dus het gepiep van achteruitrijdende vrachtwagens is overdag overduidelijk aanwezig.
Ik besefte hoe vol Singapore gebouwd is toen ik een foto van ons flatgebouw wilde maken. Om het hele gebouw erop te krijgen, moet je een afstandje nemen, maar ik kon geen plek vinden waar ik genoeg afstand kon nemen om het hele gebouw erop te krijgen. Als je beseft dat dat in praktisch heel Singapore het geval is, en de gebouwen gemiddeld een verdieping of 12 hoog zijn, kun je je wel voorstellen dat het ook in winkelstraten, bussen en treinen een drukte van belang is. Al die mensen moeten immers boodschappen doen, naar school of werk en weer terug naar huis.
Goed, in die grote mierenhoop beweeg ik me dus elke dag. Het grote vestigingsavontuur is nu zo’n beetje geregeld, en de volgende taak wordt om hier werk te vinden. Er is al een sollicitatie de deur uit, ik ben benieuwd en hou jullie op de hoogte!
Internet aangesloten
Een printer geregeld
M’n studentenvisum geregeld
De kapotte koelkast, die de vorige bewoner had laten staan, gerepareerd, en met de eigenaar afgesproken dat we hem mogen houden
De boel grondig schoongemaakt
… en ga zo maar door.
Onze wijk heet “Dover” en bestaat uit een verzameling van flats die met Singaporese overheidssubsidie zijn gebouwd en gerenoveerd. De meeste Singaporezen wonen in appartementen vergelijkbaar met het onze. We hebben twee slaapkamers, een woonkamer, keuken en twee badkamers. Over ruimtegebrek hoor je mij dus niet klagen! Voor een paar foto’s, zie de link “Guus Photos / Fotos” in de rechterkolom van deze site.
Dover is iets ten Westen van het centrum en ietsjes ten noorden van de National University of Singapore, waar ik 2 jaar geleden zat en waar Yiran nog steeds studeert. Hoewel we niet vlakbij de beroemde Singaporese metro zitten (is toch 4 minuten met de bus), stopt bus 14 voor ons complex, en die brengt me recht naar de plek in het centrum waar ik onderwijs heb. Onderweg komt die bus op een heleboel belangrijke plaatsen, zoals Orchard Road, de Singaporese Heuvelstraat/Grote Staat en ook IKEA is met een rechtstreekse bus te bereiken.
Verder zijn er in de buurt heel veel scholen en ook het ministerie van onderwijs is om de hoek. Overdag zie je dus veel scholieren in Britse stijl uniform, maar dan luchtiger, rondlopen. Helaas wordt vlakbij ook gebouwd, dus het gepiep van achteruitrijdende vrachtwagens is overdag overduidelijk aanwezig.
Ik besefte hoe vol Singapore gebouwd is toen ik een foto van ons flatgebouw wilde maken. Om het hele gebouw erop te krijgen, moet je een afstandje nemen, maar ik kon geen plek vinden waar ik genoeg afstand kon nemen om het hele gebouw erop te krijgen. Als je beseft dat dat in praktisch heel Singapore het geval is, en de gebouwen gemiddeld een verdieping of 12 hoog zijn, kun je je wel voorstellen dat het ook in winkelstraten, bussen en treinen een drukte van belang is. Al die mensen moeten immers boodschappen doen, naar school of werk en weer terug naar huis.
Goed, in die grote mierenhoop beweeg ik me dus elke dag. Het grote vestigingsavontuur is nu zo’n beetje geregeld, en de volgende taak wordt om hier werk te vinden. Er is al een sollicitatie de deur uit, ik ben benieuwd en hou jullie op de hoogte!