Datum: 18 december 2004 Aan: NL Betreft: Hoesj in China III Hee allen, Waar ik in China van op blijf kijken zijn de tegenstellingen. Nog niet zo heel lang geleden was dit land totaal communistisch – nu is het in sommige opzichten kapitalistischer dan Nederland. In de buurt van Yiran’s appartement wordt zowat 24 uur per dag (en ook op zondag) gebouwd aan nieuwe flats die steeds luxueuzer zijn. In de stadsbussen hangen platte tv-schermen (Chinees fabrikaat) die constant reclame en nieuwsclips uitzenden, iets wat ik nog nooit in een Nederlandse bus gezien heb. Tegelijkertijd heeft iedere bus echter een “conducteur” die de kaartjes verkoopt, die iedere keer contant betaald moeten worden (10 of 20 eurocent per persoon per keer), waarna je een biljetje krijgt. Inmiddels heb ik ook een modern warenhuis bezocht met allerlei exclusieve merken die ik niet ken maar die zeker bij velen van jullie bekend zijn. Het warenhuis was ingedeeld volgens een soort van communistisch systeem: allemaal vakken van ongeveer 5 bij 5 meter, waar 1 of 2 medewerkers verantwoordelijk voor zijn. Is er niemand in hun vak, dan staan deze mensen dus niets te doen. Wil je iets kopen, dan moet je eerst naar de kassa (die aan de andere kant van het gebouw kan zijn) om te betalen. Je krijgt dan een bonnetje. Op vertoon van het bonnetje kun je je product afhalen. Bij binnenkomst in Yiran’s flat neem ik de lift naar de 11de verdieping. Er is hier iemand in dienst om op de knopjes van de lift te drukken, en deze persoon kent alle inwoners van de flat; mij inmiddels ook. Dus op het moment dat ik de lift binnenstap, weet ze al dat ik naar de elfde verdieping moet en drukt op het knopje. Ze heeft een stoel om op te zitten en een electrisch kacheltje om de lift te verwarmen. Je zou kunnen zeggen: nutteloos werk… maar wat als er anders totaal geen baan voor deze persoon is? In Nederland zouden we iemand als haar makkelijk in de WAO, WW of bijstand dumpen, maar dan lijkt me de Chinese oplossing beter. Zo heeft ze tenminste nog sociale contacten, en het vergroot ook de veiligheid in de flat door sociale controle. Deze morgen heb ik m’n Chinees geoefend met Yiran’s moeder – terwijl zij aan het proberen is Engels te leren. Ze leert alleen zo ontzettend snel .. pfff .. echt niet bij te houden. Maar wel grappig, we zijn net kleine kinderen die net beginnen met praten. Maandag vertrekken we voor ongeveer een week naar de oude hoofdstad Xi’an – een stuk verder landinwaards. Het is een treinreis van zo’n 12 uur die we per nachttrein maken. Ik zie er wel naar uit – we zullen onder andere het machtige terra-cotta leger gaan bezoeken: een oude keizer wilde met een leger begraven worden.. en liet een enorme collectie levensgrote soldaten namaken in terra cotta; elk met een ander gezicht. Ik wens jullie allen in Nederland alvast een heel fijne Kerst toe! Guus vorige | volgende | china | fotos | links